Zaterdag 28 December 2014 Het leven in Cha-Am

Alweer een week voorbij, de Kerst voorbij en nu nog Oud- en Nieuwjaar.
De Kerst,ja, wat moet ik ervan zeggen? De Thai doen hun uiterste best er een groots commercieel feest van te maken met immense kerstbomen, engelen en miljoenen knipperende lichtjes in alle kleuren. Voor de ambtenaren is er een vrije dag, de rest werkt gewoon dus het leven op straat is gelijk aan andere dagen.
Kerstavond hebben Theo, Jeannette en ik bij het Aroy restaurant gegeten. Ik had er een tafel gereserveerd - je kan nooit weten - en men verzekerde mij dat er geen speciaal menu was voor de kerst. Gelukkig! Enkele grote restaurants hebben een uitgebreid kerstmenu voor veel geld maar daar zaten we niet op te wachten; wij hebben een heerlijke snapper - een populaire vis hier - in een bedje van zeg maar spinazie en gebakken uien gegeten. Soepje vooraf en als dessert een koffie. Buiken vol, een voldaan gevoel, wat moet je nog meer?
De Kerstdag was dus als alle dagen: om 8 uur hoorde  ik alweer het rammelen van de flessen bij de drank-groothandel hier in de straat, er waren wat meer mensen op het strand maar verder geen bijzonderheden.

Zomaar een wat hier heet een 'grote' vissersboot, gereed om uit te varen.

S'middags ben ik met Theo naar een natuurpark geweest hier in de buurt. Ik was er ooit wel eens langsgereden maar nooit binnen geweest en dat bleek zeer de moeite waard. Het Khao Nang Phanthural Park ligt in de 'bergen'. In de wijde omgeving van Cha-Am is het zo vlak als een hollandse polder. Maar hier en daar steken een paar rotsformaties uit de grond tussen de rijstvelden. Ik noemde het bergen vanwege de bijna loodrechte rotswanden van deze bergjes. Heuvels zijn in mijn perceptie gewoonlijk glooiend en laag maar ook

En ook kleine bootjes. Let op de batterij lampen die 's nachts de vissen moeten trekken.

deze bergjes zijn niet hoger dan 500 Meter! Omsloten aan 3  kanten ligt er een prachtig onderhouden grasveld als een golfbaan, met wat bomen, bloemen, bankjes met tafels, als een idyllische picknickplaats. Een pad met steile trappen leidt naar de zgn. mirror. Een ovaal gat in de rotswand op 100 tot 150 meter hoogte. Je kunt er doorheen lopen en dan komt je op een uitzichtpunt. Kijk je om dan lijkt dat ovale gat net een spiegel en zie je het groen van de bomen beneden je tussen de kale rotswanden. Via een ander pad kan je verder omhoog, naar een piek van 350 meter en een van 500 meter, de hoogste top. Fraai uitzicht over de omgeving, de zee, de condo's, rijstvelden enz. Een klein natuurparkje wat met grote zorg onderhouden wordt. Mijn camera weigerde alle diensten weer eens. Theo heeft wat foto's gemaakt, die inmiddels zijn toegevoegd.  Meer over dit natural forest park?  http://www.around-chaam.com/cha-am-nature.html

Een totaal onbeheerd winkeltje of misschien kostuums voor een feest?

Een heuse aap bij the mirror.

En nog een andere aap!

Verder een paar flinke wandelingen gemaakt, langs het strand, bij de vissershaven. Met verbazing heb ik geconstateerd dat er heel veel gebouwd wordt. In het centrum is een begin gemaakt aan het winkelcentrum. Een groen voorplein met oude bomen, een fontein en een representatief kantoor voor de verkoop van de winkels moeten geinteresseerden lokken om zich daar te vestigen. Maar dat gaat niet zo hard: de bouw achter de schutting is stilgelegd. Er staan 2 skeletten voor 2 of 3 verdiepingen maar van enige activiteit geen sprake.
Bij de grote condo's (die al nauwelijiks meer bezocht worden) komen toch weer nieuwe projekten. Een park, The Energy, lijkt wel een Bijlmermeer te worden: op de foto zie je een langgerekt gebouw in de steigers, tamelijk smakeloos maar erachter parallel aan het eerste zijn er  nog 3 in aanbouw!
Elders, waar vorige keer geheid werd, staat inmiddels ook al een 15 verdiepingen oog gebouw, wat laagbouw ervoor, een zwembad al kant en klaar. Ook in het centrum van Cha-Am veel renovaties en kleinschalige nieuwbouw. Gek eigenlijk, want algemeen hoor ik de klacht dat er veel minder bezoekers zijn dan voorgaande jaren. Wellicht veroorzaakt door de crisis in Europa of door de huidige troubles in Bangkok, maar hier gaat men gewoon door met het bouwen aan de toekomst. En natuurlijk zijn die grote projekten al lange tijd voorbereid.

Prachtig zwembad, oude bomen geplant maar de appartementen zijn nog lang niet gereed.

Hier komt de "Bijlmer" Daar wil je toch niet gaan zitten?

Intussen maakt Cha-Am zich op voor de count-down naar het nieuwe jaar. Op het plein zijn de eetkramen al geplaatst, het podium voor allerlei activiteiten is in aanbouw. Je ziet op de foto's al honderden stoelen en tafels staan, die zijn straks allemaal bezet in de avonduren. Meer daarover volgende keer, volgend jaar.

Voor iedereen een prettige jaarwisseling en een gezond, gelukkig en voorspoedig 2014!

Het centrale plein in Cha-Am getransformeerd in een feestterrein

Zaterdag 21 December 2014 Contacten in Cha-Am.

Deze week is een bijzondere week. Nee, niet omdat er spectaculaire voorvallen zijn geweest maar gewoon om het weer in Cha-Am en eigenlijk heel Thailand.

Ben ik gewend hier een temperatuur van rond de dertig graden, al die jaren dat ik hier al kom, nu is er ineens een week met kou! Het begon dinsdagnacht met een aardige storm. Werd wakker van het geklapper van de zeiltjes die aan de luifels hangen maar ook de golfplaten op de luifels. Er hingen 2 shirts buiten te drogen onder de luifel en ik dacht gelijk : oei, die ben ik kwijt, weggewaaid. Maar gelukkig hingen ze er nog en waren tegen de zijmuur aangedrukt. Die koude noordenwind is er de hele week al, geen storm maar een forse wind. Overdag heb ik er weinig last van, dan is de temperatuur gestegen tot 27, 28 graden. Maar zodra de zon onder gaat zakt de temperatuur tot zo’n 20 graden. Goeie temperatuur toch, hoor ik je denken, maar om dat mooie nederlandse woord ‘gevoelswaarde’ te gebruiken : die komt niet verder dan 15 graden ! En dat in Thailand !

Overigens valt dat eigenlijk hier nog mee, in het noorden, Chiang Mai, is de temperatuur slechts 15 graden ‘s nachts. Op grotere hoogte, rond de Doi Inthanon, de hoogste berg van Thailand, vriest het. De thaise regering heeft het gebied aangemerkt als Rampgebied om de hulpverlening daar op gang te kunnen brengen. Want er zijn al enkele mensen bezweken onder de koudegolf.

In Cha-Am vermaak ik me verder prima. Natuurlijk ‘op de koffie’ geweest bij Theo en Jeannette, een paar keer gezamelijk gedineerd, heel gezellig weer eens oude verhalen opgehaald. In het guesthouse van de buurvrouw hier blijkt een nederlander te zitten, Gert-Jan, die hier ook 4 maanden verblijft. Hij heeft een administratiekantoor en dat beoefend hij gewoon hier met zijn computer. Zijn klanten sturen hem de gescande boekingsdocumenten op via internet; hij voert ze in in de computer en maakt de rapportages. Aardige vent zo naast mijn deur en dat is best handig. Ik ben hier nog steeds de enige gast bij die Thai dus een kletspraatje met de tijdelijke buurman is prima.

Ook bij Angela Fern geweest. Ze is weer aan het verbouwen in de tuin van haar guesthouse. Het was zo leuk: er stonden boomstammen met bovenin wat zijtakken in de tuin waarop een rieten dak was geplaatst. Zag er prachtig uit. Maar helaas, ze bleken niet bestand tegen de wind tijdens de zomerse buien. Dus die waren weggewaaid en nu worden er muurtjes gemetseld, plantenbakken, waterpartijen gemaakt. Naar mijn mening iets teveel, maar we zullen zien als het karwei gereed is. En daar ontmoette is weer een heel aardig frans stel uit Nîmes en konden we ervaringen uitwisselen en nog een amerikaans/thaise man. Hij heeft een thaise moeder en amerikaanse vader en na zijn studie in USA (engeneer) weer terug naar zijn geboorteland. Ook een aardige kerel waar ik een goede clic mee had. En zulke ontmoetinge maken toch dat je je thuis voelt. En niet te vergeten Thanya. Zij is familie van de eigenaar van het Aroy restaurant en helpt daar wat, een goed en leuk restaurant waar ik vaak dineer. Thanya is 40 tot 45 jaar, ik weet het niet precies. Ze wil graag dat ik in Thailand kom wonen: “je wordt ook ouder, straks heb je iemand nodig om je te verzorgen en dat zal ik dan doen voor je”. Ja, wat moet je daarop zeggen? Zij is een hele mooie vrouw, goed figuur, spontaan. Ik voel me uitstekend hier maar ik ben er (nog) niet aan toe. Maar wie weet? Een franse ‘Foyer pour les personnes agées”, zeg maar bejaardenhuis, is niet een echt prettig vooruitzicht… En verder natuurlijk de gewone vluchtige contacten: de mensen zijn hier zo ontspannen, nemen de tijd voor je, met een vriendelijke glimlach : “Helllo, how is your day today?” Heb je deze mensen een keer gesproken, dan steken ze altijd hun hand op als ze je weer zien en willen graag weer een praatje maken. En ik ontmoette ook weer Mr. Rungsak en Mr. Bee, de nachtportiers van het Saeng Thong waar ik zo'n 3 winters verbleef. Ze waren wat teleurgesteld dat ik niet in hun resort verblijf.maar begrepen het wel.

Ik heb een korte video gemaakt vanaf mijn balcon van het Guesthouse. Zo krijg je een beetje een indruk hoe het eruit ziet. Ja, het leven is hier zo gemakkelijk. Ik heb een prima kamer met alles wat je nodig hebt, Een wasje kan ik gewoon op straat draaien voor 30 Baht (0,70 Euro), drogen op mijn balcon. Eten: hier op de hoek van de straat gebruik ik m’n zgn. Engelse ontbijt met toast, gebakken eieren, bacon, ham enz. En ‘s avonds een of ander restaurant een lekkere thaise maaltijd voor een paar euros. Ja, ik ben een gelukkig mens dat ik dat kan doen! En als het na het weekend weer wat warmer wordt is het helemaal top!

De video opladen gaf veel problemen. "sorry er is een probleem met het opladen, probeer het later  nog eens" en dat heb ik talloze keren geprobeerd, maar het is nu een fotoreportage geworden. Volgende keer maar weer proberen.

Dus nog maar 2 foto's: De voorkant van het Guesthouse, bij het verticale groen/witte windscherm en eentje van mezelf waar ik m'n "zwitserlevengevoel" etaleer!

Om misverstanden te voorkomen na het verhaal over de thaise dame: elke man hier zal zo’n verhaal kunnen vertellen over een thaise vrouw. Thaise vrouwen zien een westerse man als hun levensverzekering, want buitenlanders zijn altijd “rijk”. En ik heb inmiddels al té veel verhalen gehoord van nederlanders enz. die een thaise vrouw hadden gevonden: de meest afschuwelijke drama’s vinden na verloop van tijd plaats en de berooide en beroofde farang wordt het land uitgegooid. Uitzonderingen daargelaten maar het blijft gewoon heel goed oppassen! Ik maak me dus geen enkele illusie! 

    

Voor al m’n trouwe lezers: Goede, prettige, zalige Kerstdagen. Volgende keer meer over Cha-Am en omgeving.

Zaterdag 14 December 2014. Terug in Cha-Am

De ruim 2 weken in Chiang Mai was een fijne tijd. Er valt zoveel te zien en te beleven daar, elke dag vind je wel weer een ander evenement. Het Top North Guesthouse is nou niet echt top maar ik heb daar veel leuke mensen ontmoet. Een ‘vreemd’ guesthouse trouwens: de kamers zijn schoon, het meubilair eenvoudig, de douche geweldig met een forse stroom heet water, op elk uur van de dag. Dankzij de batterij zonnecollectoren op dak. En aangezien de heldere nachten best koud zijn is zo’n douche verkwikkend. Het uitzicht vanaf m’n balcon was niet erg inspirerend: ik keek uit op een binneplaatsje vol met afgedankt meubilair, kapotte hordeuren, planken, buizen, lege verfblikken en noem maar op. Maar ook bv. naast het zwembad was een grote zaal buiten gebruik: eveneens vol met oude matrassen, kapotte ligstoelen en wat al niet meer. Onbegrijpelijk! Maar de dames van de receptie uiterst vriendelijk en behulpzaam.

In de stad en vooral op het Tae Peaplein altijd wat te doen. De ‘roodhemden’ – de tegenhangers van de demonstranten in gele shirts die BKK onveilig maken – hielden een demonstratie met overigens weinig aanhangers. De volgende dag was er een promotiemarkt van de Lion Club Chiang Mai. Veel eetkramen met de lekkerste gerechten en natuurlijk ook de gewone snuisterijen. Al die waren worden zo prachtig uitgestald, daar zijn de verkopers uren mee bezig. En als dat dan klaar is gaan ze een dutje doen of met hun ipad spelen… .

 Een kanttekening over Chiang Mai: de airpollution is soms erbarmelijk, vooral langs de drukke wegen. Van tijd tot tijd vluchtte ik dan maar een tempelterrein om even bij te komen. In een vijver achter de temple ontdekte ik de Victoria Regina waterplant, niet eens namaak! En zo maar midden in de drukke stad.

De bedoeling was dinsdagavond/nacht naar Cha-Am te gaan, maar dinsdag was er geen plaats meer in de rechtsstreekse bus. En die bus wilde ik wel hebben ter voorkoming van overstappen in BKK. Was het maar overstapen, nee, eerst nog met de taxi naar de busjes naar Cha-Am, gezeul met baggage dus de rechtsstreekse bus was een betere oplossing.

Het werd dus woensdagavond. Een echte VIP-bus met de mogelijkheid de stoel haast horizontaal te maken, met voeten steun en erg ruim allemaal. Vertrek 19h30 en aankomst in Cha-Am de volgende ochtend om 07h30. Twee charmante in moderne mantelpakjes gestoken stewardessen brachten koekjes, water, koffie, thee eneen warme snack tijdens de reis. En halverwege, na middernacht werd gestopt bij een wegrestaurant en werden we de VIP-room ingeloodst voor een warme maaltijd. En prima buffet waar je zelf kon kiezen uit het ruime aanbod. De tafels versierd met een bloemetje, het kon niet beter ! En dat alles inbegrepen in de prijs van nog geen 20 Euro.

Cha-Am : of ik weer thuis kwam. Het leven is al volledig aan de gang om half 8 dus ook de taxichauffeurs die massaal op je afkomen om je naar je bestemming te brengen. Maar die had ik niet. Niets gereserveerd. Na eerst een kop koffie van de 7=Eleven ben ik op weg gegaan richting zee. Halverwege was ik het zat met al m’n baggage te slepen. Ik kwam langs de Okay-supermarkt (van een nederlander) en heb daar gevraagd of ik m’n spullen daar een uurtje kon stallen. Ze herkenden me, het was geen probleem. En toen naar het Cattaleya Condominium gelopen. Maar dat was vol: de dame zou me ‘s middags bellen indien een appartement vrij zou komen voor de volgende dag(en). Goed, ik had er mijn zinnen wat op gezet dus voor 1 nacht elders wat gezocht. En dat was in het kleine straatje naar Catteleya. Ik zag daar een guesthouse met een schone, opgeruimde uitstraling en dat geprobeerd . Schoenen uit bij de voordeur! Een Thai van 80 jaar stond me te word waar ik niets van snapte. Gelukkig kwam de buurvrouw om zijn woorden in het engels te vertalen. Hij wilde eigenlijk mensen die voor langere periode daar verblijven. Hij liet me de kamers zien: aan de achterkant een kleine kamer, de voorkant een ruime kamer, resp. voor 400 en 500 Baht/nacht. Ik besloot de kleine te nemen voor die ene nacht. Daarna koffer opgehaald en ik wilde me installeren, maar als ik de koffer open deed kon ik er zelf nauwelijk meer bij. Het mannetjes begreep dat ook en ik kreeg de grote kamer voor helzelfde geld. Een ruime kamer met een goed kingsizebed, 2 fauteuils, kast en bureautje, balcon met meubilair, tv, koelkast, prima badkamer: ik was er helemaal gelukkig mee. Aangezien ik niets meer gehoord had van het Cattaleya de volgende morgen besloten daar lekker te blijven. Heel rustig, er zijn slechts 4 kamers, ik ben de enige gast. Dus de volgende morgen de buurvrouw er weer bijgehaald over de prijs etc.te praten. Zei dat ik het wel jammer vond dat er geen WiFi aanwezig is. Geen probleem zei de buurvrouw “dan gebruik je gewoon mijn WiFi” en gaf gelijk het password. Ook opgelost! En nu voor een prijs voor 1 maand, alles inclusief zoals electriciteit, water, cleanup 2 x per week, voor mij ook een positieve verrassing! En werkelijk brandschoon overal. En ook de eigenaar, het schriele mannetje van 80+ was gelukkig. Hij woont alleen op de begane grond en doet vreselijk zijn best het me naar de zin te maken. Jammer dat ik hem niet kan verstaan. Voor hem geen probleem: als ik weggeweest ben en hij ziet me steekt hij gelijk een heel verhaal af, niet begrijpend dat ik er niets van versta!

Verder gisteren nog Theo en Jeannette bezocht die in een schitterende bungalow wonen op een park, ook al voor een vriendenprijsje. Leuk om weer bij te praten. Dus eindelijk bij de zee, maar nog geen zeewater gevoeld. Wel opvallend dat de zee bijzonder helder is, veel beter dan vorige keer. Mogelijk doordat toen erg veel water geloosd was op zee na de overstromingen, een andere verklaring heb ik er ook niet voor. Straks ga ik koffie drinken bij Angela, de half amerikaanse thaise met dat luxe guesthouse en misschien tijd over om eens te gaan zwemmen…

De nieuwswaarde is deze keer niet erg groot maar wie weet wat voor avonturen er komende week weer op me afkomen. Blijf kijken zo rond het weekend!

Zondag 8 December 2013

Vijf December is weer voorbij. Ik hoop voor degenen in NL. die het Sinterklaasfeest hebben gevierd genoten hebben van “het goede avondje”. Met of zonder Zwarte Piet! Ik heb er niet zo veel over gelezen maar ik begreep dat de aandacht hiervoor buiten alle properties is geweest, dat zelfs ministers hebben moeten bemiddelen tussen voor- en tegenstanders. Of er niets anders is om zich druk over te maken!

Maar goed, in Thailand maakte men zich druk voor de verjaardag van de Koning. Zoals je wellicht weet: hij wordt hier op handen gedragen en wordt gezien als een weldoener van de eerste orde. Hij is 86 jaar geworden; zijn gezondheid is broos en daarom woont hij al geruime tijd in zijn oorspronkelijk zomerpaleis aan zee in Hua Hin, vlakbij Cha-Am.

De feitelijke dag van zijn verjaardag viel me tegen. In de eerste plaats was er in Chiang Mai een alcoholvrije dag, een Buddha-dag. Veel café’s bleven gesloten: “Sorry, in respect for the King w’are closed today”. Maar hier en daar was wel wat open en in het donker (verlichting was uit) zaten soms wat mensen “iets” te drinken. Voor de overige Thai geen vrije dag, er moest gewoon gewerkt worden. En om 7 uur ‘s avonds werd op het Tae Phea plein de verjaardag gevierd. Een kleine toespraak, kaarjes werden uitgedeeld, op het podium de grote kaars weer aangestoken, wat groot vuurwerk ; daarna werd het Nationale Volkslied gezongen gevolgd met wat andere volksliedjes, alles a capella. Geen thaise schonen aan het dansen, nee, dat was alles ! Toch wel – voorzover ik dat kan schatten – duizend man op de been. En later ‘s avonds toen ik na het diner naar huis ging door een straat die gewoonlijk bruist van het leven met de vele bars, café’s en restaurants en niet vergeten de massagesalons, was het ongewoon stil.

In Bangkok waren de demonstraties opgeschort ter ere van de Koning, de straten geboend, en de rommel opgeruimd. De Koning heeft in zijn toespraak opgeroepen de vrede te bewaren. Of dat ook opgevolgd wordt weet ik niet. Het nieuws werd ook hier gedomineerd met het overlijden van Mandela.  

Zaterdag de hele dag al erg veel motoren op de weg hier. De Thaise Motorclub was hier neergestreken, de club van de zware motoren >1000 CC. De echte Harley’s, de BMW’s, de Kawasaki’s en noem maar op die luid puffend hun rondjes reden. En gisteravond stonden nog zo’n 100 motorfietsen in de 650CC klasse op de Tae Phea Gate, maar dat waren niet de Hell’s Angelsachtigen van de zware motoren. Maar allemaal toch Heren in het verkeer ! Want een zebra of niet, iedereen rijdt gewoon door. Pas als er een klein gaatje is in de oneindige stroom voertuigen kan je proberen over te steken dan houden ze allemaal keurig in.

Sind seen paar dagen nu echt warm zoning weer. Prima om bij het zwembad te liggen ‘s middags. De nachten zijn ook kouder door de heldere lucht: ik word vroeg wakker van de kou! En dan na m’n ontbijt de stad in. Bewonderen hoe er gebouwd of gerenoveerd wordt. Een steling van bamboo waar de dames en heren als apen naar boven klauteren, geen helm maar wel allerlei material. Hoe gaat het allemaal goed? Of een galerie binnenlopen. Deze week zag ik toch een prachtig abstract schilderij, zo dynamisch en unieke kleurstelling. Ik zou het graag willen, maar hoe krijg je zoiets mee? Ja, opgerold in een koker, maar het was wel een olieverfdoek van 130x130! En zo zie je meer prachtige dingen: houtsnijwerk, bijzonder aardewerk, maar dat is allemaal niet mee te sjouwen.

Het TopNorth Guesthouse.

Bouwvakkers aan het werk!

A.s. dinsdag verhuis ik naar Cha-Am. Strand en zee en niet in de laatste plaats de aardige mensen die ik daar weer hoop te ontmoeten. Er is genoeg te beleven in Chiang Mai maar een maand aan zee kijk ik nu naar uit. Mogelijk dat ik de laatste periode van m'n verblijf in Thailand opnieuw Chiang Mai bezoek. 

Woensdagmorgen, 4 December 2013

De dagen gaan snel, al weer een week in Chiang Mai. Het weer is niet uitgesproken tropisch, of misschien ook wel, want een paar dagen geleden was er een echt tropische regenbui. Ik werd er wakker van om half acht en ruim twee uur lang viel het water met bakken uit de lucht. Maar om 11 uur scheen de zon weer. Verder nogal bewolkt en vandaag eindelijk weer eens een echt zoning en warme dag.

Gisteravond was de openingsceremonie voor de verjaardag van de koning op 5 December. Natuurlijk op het centrale plein van Chiang Mai, de Tha Phea Gate. Heel de week stond er al een podium met een metershoog portret van de koning.

Maar gisteravond was het dus zover. Een grootse plechtigheid met toespraken, vertegenwoordigers uit verschillende bevolkingsgroepen brachten 2 aan 2 de ‘paaseieren’ op het podium. Oneerbiedig gezegd misschien, maar die vorm hebben ze nou eenmaal. De ene is zilverkleurig, de andere goudkleurig, ik weet niet hoe ze genoemd worden. Die worden eerbiedig neergezet op een tafel en zo een aantal keren tot er een stuk of 15 sets op tafels stonden. Verder veel dans van de fraaie thaise dames en zingen van volksliedjes. Daarna werd een grote kaars het podium opgedragen en met veel ceremonieel aangestoken. Intussen kreeg het talrijke publiek ook een kaarsje. De verlichting ging op halve kracht en boven onze hoofden brak een knallend vuurwerk los. De verjaardag van de Koning was ingeluid. We houden hier dus nog wat festiviteiten tegoed. Helaas geen foto’s van dit spektakel.

Verder was ik deze week in ‘Art in Paradise’, een permanente tentoonstelling van kunst met een knipoog. Bv. een reproductie van de Zonnebloemen van Van Gogh hing er, maar met ietwat verlepte bloemen waarvan wat blaadjes op de grond waren gevallen. Of het Melkmeisje van Vermeer die morst met haar melk zodat het ook uit het schilderij valt. Elders waande je op het Grand Canal in Venetie, of in Rome met de beroemde Trevi fontein of in een Egyptische pyramide waar je Tut Ank Amon tegenkwam.

Het Art in Paradise museum

Omdat het toch niet zo erg heet was ook veel gelopen. Naar de Central Airport Mall bij de airport en kilometers langs de Ping River, voozover mogelijk want de weg loopt niet steeds langs het water. Naar Chinatown voor een nieuwe short. Goedkoop, goede pasvorm, prima stof, dat wel, maar 2 dagen later was een stiksel van de broekzak los. Slecht genaaid maar ergens in een van de straten hier zit een mannetje met een naaimachine (op straat!) en die naaide de boel weer netjes aan elkaar voor 10 Baht=0,25 Euro. Terug naar de store waar ik het gekocht had werkt hier niet.

Deze mevrouw is aan het winkelen met haar hondje in een wandelwagentje!

Een impressie van de Central Airport Mall met een gigantisch aquarium.

Hier in het Top North Guesthouse zitten ook opvallend veel pensionades. Meest mannetjes zoals ik, alleen, uit de hele wereld: Canada, USA, Duitsland, Engeland. Aardige mensen, wel gezellig ‘s morgens bij het ontbijt of met internetten bij het restaurant. Kletsen over het weer, over de rellen in BKK. Sommigen zitten hier ook voor maanden. De kamers zijn weliswaar eenvoudig, maar een goed bed, dagelijkse cleanup en, ook niet onbelangrijk, een prima douche met volop heet water in de overigens ook gedateerde badkamer. In tegenstelling tot de meeste guesthouses waar de douche erg karig is en warm water lauw is, is het hier een ware luxe. En best wel fijn: de nachten zijn relatief fris en dan 's morgens een warme douche is verkwikkend. En aan aangenaam gezelschap zo nu en dan ontbreekt het toch al niet...

Over de rellen gesproken: blij dat ik weg ben uit BKK. Hier is er gelukkig helemaal niets aan de hand. Maar de sfeer is radicaal anders dan toen ik daar die zondag was. Maar dan kan je ook zien op TV.

Volgende keer meer over the Kings Birthday met plaatjes.

PS: in de kop wordt automatisch een datum gegenereerd. Waarom daar 03/12 staat terwijl het toch echt 04/12 is en en rond 12 uur is me onduidelijk. M'n computer geeft wel juiste tijd en datum aan

Donderdag 28 November.

Afgelopen dinsdag heb ik BKK verlaten. Er waren signalen dat de protesten een grimmiger karakter kregen o.a met bezetting van een aantal ministeries in de omgeving. Bovendien zou de hele boel opgeruimd  moeten wegens de aanstaande verjaardag van de koning. Maar de protesterende democraten zijn dat niet van plan. Maandagavond laat hoorde ik op m'n kamer het gejoel van die mensen, dus het werd menens.

Zodoende dinsdagmorgen op m'n gemak vertrokken van het River Line Guesthouse en met de bus naar het busstation Mo Chit. Ik kwam daar om 12:20 aan en zag bij het loket van de ticket-verkoper dat er een bus zou gaan naar Chiang Mai om 12:30! Op mijn vraag of ik die bus nog kon nemen belde de mevrouw met de chauffeur dat ik er aan zou komen, want het was nog een kleine wandeling en natuurlijk  zoeken waar die bus staat. Maar met een ticket op zak van 563 Bth (13 Euros) ging alles goed en kon ik de reis van 11 uur maken.

Wel prettig om zo in de middag en avond te reizen. In Thailand rijden vooral 's nachts duizenden luxe bussen van hot naar haar. Logisch dat er wel eens iets mis gaat, het zal je maar overkomen... Maar zo in een middag en avond lijkt me het risico wat minder. Een ontspannen reis, biscuitjes, water, onderweg een stop voor een maaltijd, alles inbegrepen en zo was ik dan om 23:30 in Chiang Mai op het Arcade Busstation. Daar wordt je gelijk overvallen door tuktuk- en red cap drivers die je naar het centrum willen brengen. Red caps zijn de rode kleine 'vrachtwagentjes' die fungeren als een collectieve taxi met een tiental zitplaatsen maar 20 mensen passen er ook in! Je vraagt de chauffeur om naar X te gaan, hij of zij zegt dan wel ja of nee, rekening houdend met de overige passagiers. Dus rechtsstreeks naar de Kampaengdim Road waar het Kong Court guesthouse is waar je dag en nacht kunt inchecken. En daar was (gelukkig) voldoende plaats.

De volgende dag de stad in en natuurlijk snel naar Anoun met haar koffieshop die de lekkerste cappucino van Chiang Mai maakt. Een innige begroeting met Anoun en ze vertelde gelijk dat Rai(mund), de duitser waar ik vorige keer regelmatig mee optrok ook in Chiang Mai was en elke dag bij haar kwam. Ze had hem al gevraagd of William (ja zo noemt ze mij) ook nog zou komen en nu stond ik voor haar neus. Een gevoel of je thuis komt!

Dat was ook het geval bij het winkeltje van Pam waar ik de Singha-tijd doorbreng. Ook allerhartelijkst ontvangen. Pam heeft eigenlijk een levensmiddelenwinkeltje en je koopt daar je biertje tegen de gewone winkelprijs. Buiten staan een paar tafels en bankjes en je schuift maar aan bij de overige bezoekers, meesten Thai. Maar gezellig is het wel want je zit niet alleen aan de tafel zoals bv. bij echte cafe's. Rai ontmoet ik daar ook dikwijls maar die was bezet.

Chiang Mai is een mooie stad, overzichtelijk, druk maar ook heel rustige soi's en vanmorgen ben ik verhuisd naar zo'n soi om daar te boeken bij Top North Guesthouse. Hier een kamer voor dezelfde prijs maar wel free WiFi en een zwembad.  Loop ik terug, kom langs Anoun, en wie zit daar: Rai! Een tijd zitten kletsen en bijgepraat, daarna wat gegeten bij John's Place. Hij verblijft ook in het Top North Gh.! Een jaar is welliswaar snel om maar gisteren leek het alsof ik slechts een weekje weg was geweest.

De foto hierboven is de winkel van Pam, zij zit aan de tafel, in het midden.

Ik heb ook vragen gekregen hoe je je kan aanmelden als volger. Met een Google-account schijnt dat goed te lukken; heb je dat niet dan wordt het lastig. Soms huiver ik ook een beetje van google: ze zijn mij een beetje te erg behulpzaam en al je interesses, gegevens enz. worden maar gelinked als een echte Big Brother!

Anderzijds kan je met Google erg leuke dingen doen.

Voor wie het niet kennen: als je gaat naar http://showmystreet.com krijg je een scherm waarin je een willekeurig adres kunt invoeren en binnen de kortste keren heb je een plaatje met de bewuste straat op je scherm. Tik in b.v. '15 Moon Muang Road Soi 2' en je krijgt de straat waar ik nu zit, bij het Top North

Guesthouse. Met enige oefening kan je door de straat 'wandelen'. Maar je ziet hier de alledaagse thaise straat en dat is best leuk om te doen. Vast 2 foto's van het Guesthouse waar ik momenteel verblijf.

Wat een bijzondere dag vandaag! Deze zondag stond in het teken van een grote demonstratie tegen de amnestiewet van de prime minister Shinawatra.

Zonder een oordeel te kunnen en willen geven over de politiek in Thailand weet ik slechts dat een jaar of 6 geleden de toenmalige prima minister Thaksin met zijn ministers weggestuurd en veroordeeld is wegens corruptie. Hij is uitgeweken naar Myanmar en Cambodia van waaruit hij via een stroman toch een aanzienlijke invloed uitoefent in de regering van Thailand.

Shinawatra wil deze situatie legaliseren en hem en die andere ministers amnestie te verlenen. Zodoende - denken veel thai - komt er weer een situatie van corruptie en wanbeleid.

Vandaag dus een topdag voor de demonstratie tegen de huidige regering. De hele week zijn al duizenden mensen verzameld rond het Democracy Monument in BKK. Alle boulevards van en naar dit monument zijn afgesloten. Er zijn  verkappingen gebouwd tegen regen en zon, grote schermen geplaatst en niet te vergeten alle randverschijnselen zoals voorzieningen voor eten en gratis drinken, toiletten. De doelstelling is dat de huidige regering opstapt. Of het een finale zal zijn zal de tijd leren. Een miljoen mensen werden verwacht volgens de organisatoren; de politie adviseerde thuis te blijven. Heb trouwens geen politie of andere ordediensten gezien vandaag.

Gezien het karakter van deze demonstratie had ik geen moeite om deze te bezoeken en het werd inderdaad een bijzondere dag!  Me mengen in zo'n enorme mensenmassa doe ik niet graag maar hier had ik daar geen moeite mee.

Tienduizenden mensen, nee, honderdduizenden mensen op de been, uitgerust met vlaggen, halsdoeken, polsbandjes en vooral fluitjes aan een lint in de kleuren van de vlag. En zeer vreedzaam. Op de schermen verschenen echte volksmenners die de mensen enthousiast maakten gevolgd door instemmende fluitconcerten. De redevoeringen werden afgewisseld door life music. Ik vond het vanmorgen echt ontroerend hoe de mensen eensgezind geloofden in deze demonstratie en hoopten op een betere samenleving.

Talloze verkopers van de prullaria voor deze dag boden me hun attributen aan; ik dacht 'ik ben geen thai, laat ik het maar niet doen. Naderhand werd ik toch overgehaald om een halsdoekje te kopen, nou vooruit, als adhesie voor al die mensen hier. En dat werd zeer gewaardeerd door de thai. Elders kreeg ik een sticker als deelnemer aan de demonstratie met volgnr.  567263! En met het gele (kleur van de koning) halsdoekje met vlaggetjes, fluitje en een tekst hoorde ik er helemaal bij. Kreeg toen veel instemmende goedkeuringen en talloze mensen spraken me aan: where you come from? Maar gelukkig niet over de politiek.

Zoveel mensen op de been, allemaal voor een doel. Geen enkele rottigheid, dronkenschap, agressie of ander vervelende dingen, nee, een groot saamhorigheidsfeest. Geweldig toch?

Verder maar geen verhaal, ik laat graag de beelden maar spreken. En vooral de 2 onderstaande video's! En vergeet niet het geluid aan te zetten!

Vanavond ging ik eten bij Karina, een struise Thaise waar ik steeds een flinke knuffel krijg en - ook niet onbelangrijk - een heel goede maaltijd. Ik hoef niet te kiezen uit de menu, ze weet precies wat ik lekker vind. Toen merkte ik pas de enorme verkeerschaos. Alle wegen stonden vast, de smalle soi's vol auto's. Gelukkig voor mij alles op loopafstand. 

Bangkok verder (her)ontdekt.

De eerste dagen in BKK wat oude, vertrouwde plekken bezocht in de wijk Siam. Het Bangkok Culturel and Art Center behoort bij de vaste bezoeken. Steeds zijn er tentoonstellingen met eigentijdse kunst met een bepaald thema. Het gebouw is ook een juweel van architektuur.

En natuurlijk naar de Mae Boon Krong, kortweg the MBK. Een begrip in Thailand, dat gigantische warenhuis 7 verdiepingen. Veel restaurants zitten er, meerdere bioscopen, game machines en natuurlijk ook handel. Men kan er een ruimte huren en daar zijn winkel exploiteren. Zo zie je heel veel telefoonshops, kleding, en noem het, je zal het daar vinden. Wil je een 'echte' nageschilderde Van Gogh of een Monet? Ze zijn er! Of je eigen schilderij laten maken, kan ook.

Zoals in veel warenhuizen is er ook een food-court. Een 'plein' met rondom keurige loketten waar ieder zijn eigen maaltijden verkoopt. Tegen prijzen van zo rond de een Euro. Veel personeel om de gebruikte spullen op te halen, de tafels te poetsen enz. Zo blijft het brandschoon. Dat geldt overigens voor het hele gebouw. De vloeren zijn altijd glanzend schoon, geen papiertje te zien.
Verderop weet ik een terrasje waar ik 'n biertje ga drinken om vijf uur (Singha-tijd!) en daar kwam ik weer iemand tegen waar ik de vorige keer mee kennis had gemaakt en weer gewoon verder konden praten.

En deze week ook zoals reeds beschreven in het eerste bericht, het bezoek aan het Museum Siam. Het bezoek was het zeker waard. Verrassend dat ook hier de internationale trend is toegepast met interactieve spellen en vaardigheden. Aan het eind wordt de bezoeker gevraagd op een schermpje te schrijven hoe je het museum vond. Ik schreef: The Museum Siam is fabulous. Dan loop je verder door de gang en zie je je silhouet op de muur met je meelopen en als in een stripverhaal een wolkje boven je hoofd met de tekst die ik net geschreven had.

En vanmiddag was ik bij de herdenking van de overleden monnik. Een buddhistische monnik, maar wel een van de hoogste persoonlijkheden. Een thai noemde hem 'the king of the monks'. Hij was 100 jaar geworden en genoot veel aanzien. En hij krijgt ook een 'koninklijke crematie'. Dat wil zeggen dat het lijk het hele land doorgaat zodat het volk afscheid van hem kan nemen. De feitelijke crematie is dan ook zo'n beetje over een jaar.

Hier in mijn buurt staat een grote Wat (tempel) en daar kon hij herdacht worden. Duizenden mensen komen erop af, allen keurig gekleed in zwart en wit, jong en oud, rijk en arm, eenvoudige zwarte kleding tot haute couture jurken. Op het tempelterrein zijn overkappingen gemaakt tegen regen en zon, honderden stoelen neergezet, grote schermen opgehangen waar de mensen luisteren naar de tantras van de monniken en na afloop lopen ze langs de baar. Dat gaat de hele dag zo door, de hele week al. Kosten noch moeite worden gespaard voor deze herdenking. Indrukwekkend.
Na afloop is er voor iedereen eten en drinken. En een A4-foto van de monnik en een boekje met de gebeden. Vraag me niet naar de naam van de monnik, ik kon 'm nauwelijks uitspreken laat staan onthouden!