Zaterdag 22 February 2014 Cha-Am

Na de drukke feestweek in Cha-Am was het deze week weer een ‘gewone’ week. Tamelijk rustig en ontspannen. Maandag naar Hua Hin geweest, zo’n 20 Km. hier vandaan. Een poosje rondgelopen in de shopping mall, wat kleren gekocht, lekker gegeten bij de food court van de Tesco waar je heel goedkoop goed kunt eten, het oude centrum van Hua Hin door gewandeld en weer met de bus terug. Hua Hin is een stad vergeleken met Cha-Am maar voor de sfeer en het strand kan je beter in Cha-Am zitten.

The Engergy Resort in aanbouw. 

Ja, die Thai kunnen toch fraaie dingen bouwen!

Dinsdag weer eens een (erg) lange strandwandeling gemaakt waardoor we het woensdag maar rustig aan hebben gedaan. Die dag maar een kort ommetje gemaakt naar de pier van de vissershaven. En daar waren een aantal mensen bezig met parapente : met een flink scherm boven je hoofd en een propellor op je rug de lucht in. Het bleek een club Nederlanders te zijn onder leiding van de instructeur uit Bergen op Zoom. Hij heeft de beschikking over een terrein op Tholen voor deze sport maar oefent vooral in Spanje vanwege de vele beperkingen die in NL gelden. Maar deze keer dus in Thailand met een aantal enthousiastelingen. Hier is de enige beperkingdat ze niet te hoog mogen: vanwege de Koning die in Hua Hin woont. Dus niet stiekem in z’n tuin kijken! We hadden ze al zien vliegen ‘s morgens en die middag hebben we het eens van dichtbij bekeken. Prachtig hoor, maar ik ga er maar niet meer aan beginnen.

Donderdag ben ik met de motorbike een tocht gaan maken. Weer richting de mountains, door kleine dorpjes maar ook flinke resorts zijn daar verscholen in het oerwoud. En op de gekste plaatsen, ver van de bewoonde wereld staan ineens weer een paar huizen met “Rooms for rent”, maar of die ook wel eens verhuurd worden…? Hier en daar een marktje met prijzen die substantieel lager zijn dan in Cha-Am, vooral fruit en vis. Soms ook een bijzondere temple op eveneens bijzondere plaats. En zo kwam ik ook bij een Wildlife Rescue Park. Het is een gesloten park waar oude of geblesseerde dieren opgevangen worden en ook dieren die met uitsterven bedreigd worden. Gesitueerd in een prachtig gebied met groot meer met eilandjes. Het was trouwens – voor het eerst hier – een bewolkte dag maar het bleef droog; alleen ‘s avonds heeft het wat geregend.

Een stuwmeer voor irrigatie.

Een tempel met een inclining Buddha en zo'n typisch thais beeldje.

Bij dit Buddhabeeld vaantjes met wensen van de buddhisten.

Dat was ook vrijdag het geval. Tot een uur of 2 heeft het geregend, geen tropische bui maar slechts een licht regentje. Alle farangs bleven binnen maar voor de thaise kinderen die met bussen aangevoerd werden deerde het bepaald niet. Ging even een boodschapje doen bij de 7-Eleven en zag dat ze ondanks de regen toch veel plezier hadden. Kinderen springen zo met hun kleren aan in zee. Dacht dat dat was omdat ze niet willen verkleuren in de zon, maar op zo’n zonloze dag gaat dat identiek.  

Paragliding, parapente of hoe deze sport ook heet...

de landing is ingezet. Foto's met dank aan Cor.

En vandaag weer een prachtige en warme zaterdag. De natuur is wat opgefrist door de regen en nu gaat het weer naar de 30 graden! Tijd om er lekker van te genieten!

Zaterdag 15 February 2014 Feest in Cha-Am.

Alweer half February! De weken vliegen voorbij en vervelen is er niet bij, Maar wat we doen, doen we rustig aan, voor niets en niemand hoef je je te haasten zoals het hoort in een vacantie!

De hele week is het ‘feest’ in Cha-Am bij het grote plein. Evenals in Europe is het hier ook Voorjaarsvacantie en Valentine. Elke avond is het plein vol etende en drinkende mensen en zijn er optredens van muziekgroepen, zowel thai als westerse muziek. Opgeluisterd met een dans- kleur- en lichtshow. En de Thai houden van luide muziek : op mijn kamer, pakweg een kilometer van het Plein, hoor ik nog de zware bassen ! Of misschien ook wel van de vele jongelui op het strand. Hun auto is zowat omgebouwd tot discotheek : enorme speakers, veel kleurige knipperende led-verlichting en natuurlijk ook keiharde muziek ! Maar dat duurt nooit lang : de accu raakt snel uitgeput door dat enorme vermogen. Overigens niemand die aanstoot neemt tot het lawaai, geen politie te zien, geen geruzie, alleen pijn in je oren ! Maar dat kan ook van het vuurwerk komen, dat is ook overal gewoon te koop op straat. Het is de hele week druk hier,maar vrijdag was haast een gekkenhuis. Voornamelijk door thaise bezoekers maar ook wel wat jonge westerse families met kinderen. Zelfs mijn guesthouse is geheel bezet tot tevredeneid van Mr. Maany, de eigenaar.

Slechts een impressie van het feest op het podium, de camera is helaas niet geschikt voor betere foto's.

Maar er zijn ook veel nederlanders hier, pensionados. Dat merkten we weer eens goed afgelopen maandag. Cor had zin in een koffie met ‘iets lekkers erbij’. Een puur Hollandse gewoonte, zo om een uur of elf. Wij naar de bakker/lunchroom gegaan. Een nieuwe winkel met heerlijke baguettes en ander brood en een groot assortiment aan gebak, koek enz. De zaak is licht, modern en vooral westers ingericht. Slechts het feit dat er zoveel mooie, vriendelijke serveersters lopen doet je niet vergeten dat je in Thailand bent. Wij bestelden een cappuccino en een gebakpunt van cake met jonge cocos. Verrukkelijk, en ook niet zo mierzoet als de meeste thaise producten. Achterin de zaak zaten wat nederlanders ook aan de koffie mét en terwijl we daar zo zaten kwamen er steeds meer mensen bij die elkaar al kenden tot het een club was van wel een 15tal grijze nederlanders. De thaise eigenaar van “The Baguette” heeft het goed begrepen: de koffie en het gebak was niet aan te slepen!

Verder hebben Cor en ik wat lange strandwandelingen gemaakt, meestal zo’n 10 Km., wat zwemmen om af te koelen, wat drinken onderweg, praatje maken bij de masseuses of wie we nog meer tegenkomen. Om 5 uur m’n Singha-tijd, dus tijd voor een biertje bij Thanya bv. Terug naar huis, douchen, verkleden, internetten en daarna een aardig restaurant zoeken voor een diner. Nou, dat is toch heerlijk vacantie vieren?

Cor bij z'n condo in aanbouw!

Gisteren was het Macha Bucha, een special Buddha-dag wanneer het volle maan is. Er mag op zo’n dag geen alcohol worden verkocht, de café’s blijven gesloten maar in restaurants bij het eten kan wel alcohol worden gedronken. Dus die typisch thaise restaurants zitten ook vol met mensen die wel een alcoholische versnapering wensen. De Buddhadag is bedoeld voor de thai om naar de temple te gaan en dat doen ze ook in grote getale maar verder is het een gewone, maar zeer drukke dag hier.

Thanya, nee, verder geen commentaar!.

Zomaar ergens aan het strand

We hebben er ook maar een feestdag van gemaakt en onszelf getrakteerd op verse krab! Uitzoeken in een teil waar ze rondscharrelen, in de pan en 15 minuten later op tafel! Dat is beslist geen fastfood, je bent wel een poosje bezig om zo’n krab te ontleden maar de moeite wordt beloond! En als dessert typisch thaise vruchten met vruchtvlees wat lijkt op litgie maar verfijnder van smaak.

Mijn prachtig getekende crab nog in de teil,
Artis Natura Magistra!

Hier m'n crab opgediend

En het thaise fruit, rechts de eetbare witte inhoud, heel lekker.

Tenslotte. Vorige week sprak ik over het meest luxe resort van Cha-Am, het Grand Pacific Souvereign. Een plaatje van de ingang zegt meer dan welke beschrijving ook. Zie onderstaande foto. Daar is de ingang van mijn guesthouse helemaal niets bij. Maar Mr. Maany doet ook heel goed zijn best, ik heb helemaal niets te klagen!

The Grand Pacific Souvereign Resort, vanaf goed 100 Euro per nacht!

Maany Guesthouse, 12 Euro p/n

en flinke korting voor een maand.
Mr. Maany (86) hier in z'n guesthouse

Bedankt allemaal voor het bezoeken en lezen van mijn blog. Blijf dat doen, er zijn bijna 1000 pageviews uit Europa, Thailand, USA en zelfs uit Rusland terwijl Sotchi geheel aan me voorbijgaat! Even terzijde: moest wel lachen om een column in de Volkskrant deze week. Schreef de columnist: "Ja, ik heb hier een foto van 2 overjarige studenten, van die corpsballen, en een blond mokkel tussenin die niets beters om handen hebben, wie zijn dat ook al weer...". Het ging over een foto van de Koning, Rutte en Maxima. "en zo'n foto gaat nou de hele wereld over!". Maar goed, de tijden veranderen! Tot volgende week.

Zaterdag 8 february 2014 Het leven in Cha-Am

Onlangs vroeg iemand me of het niet ging vervelen in Cha-Am. Elke dag naar het strand, daar ben je toch ook wel uitgekeken? Nee hoor, allerminst! Meestal maak ik een lange wandeling langs het strand (bij eb) of over de weg, 5 Km of meer, rust wat uit aan het eind, ga wat drinken, zwemmen en na een uurtje wandel ik weer terug. Heerlijk hoor. En daarnaast nog de zgn. huishoudelijke dingen doen en ‘akkefietjes’ zoals deze week. 

Ik kreeg van mijn pensioenversttrekker Aegon een Attestation de Vie opgestuurd en of ik die even wilde laten invullen en terugsturen. Dat is een bewijs van in leven zijn. Twee of drie jaar geleden kreeg ik zoiets toen ik in Chiang Mai was. Ik was toen naar de Tourist Police en Immigration Police gegaan voor een stempel en handtekening. Dat was trouwens mislukt, ik moest naar de Ambassy in Bangkok. Dat zou nu weer moeten maar is momenteel erg moeilijk. De Ambassy Netherlands ligt aan het Lumpinipark in Bangkok en juist dat park is het verblijf van de demonstranten in BKK. Min. Timmermans heeft het als een no-go area bestempeld. Besloot toen om naar de Municipality, het gemeentehuis, van Cha-Am te gaan. De dame daar sprak een paar woorden Engels en vroeg me om de factuur van mijn hotel. Die heb ik niet, dus terug naar m’n guesthouse maar vragen om een factuurtje is er niet bij, de baas spreekt nou eenmaal geen woord Engels. Om kort te gaan : ben de halve dag bezig geweest om iemand te vinden die wel Engels/Thai sprak. Uiteindelijk kwam daar Mr. Nok en die heeft me uitstekend geholpen en het factuurtje zelfs gemaakt. Toen weer terug naar de Municipality; een andere dame aan de balie, sprak ook nauwelijks Engels, maar ze had mijn factuurtje met een telefoonnr. van het guesthouse. Zij heeft gebeld en de bedoeling begrepen. Ze vroeg me waar ze het gemeentestempel moest plaatsen, de datumstempel, de handtekening. Gelukkig, eindelijk voor elkaar! Nou nog even laten scannen bij de internetshop en ik kon het form per email versturen. De hele dag me bezig geweest. De Municipality ligt ook aan het andere eind van het dorp, dus…

De volgende dag had ik een motorbike ter beschikking en ben het binnenland ingetrokken, een authentiek Thailand met kleine dorpjes, smalle betonnen weggetjes, rijstvelden, bossen, meren, heerlijk om daar op je gemak doorheen te brommen. Bewegwijzering slechts in Thais letterschrift, dus je weet totaal niet meer waar je bent. Maar je komt altijd wel weer een grotere weg tegen waar de borden wel 2-talig zijn. De Thaise Koning heeft daar in de Bergen een projekt gefinancierd voor windenergie. Op een hoogvlakte waar het altijd waait staan een 20-tal windmolens te zoemen die uitkijken over de vlakte tot aan zee.

De windmolens nog nel zichtbaar op de achtergrond

Bij de site met de windmolens. Heel in de verte is de zee te zien.

Woensdagmiddag is Cor hier gearriveerd en heb ik hem opgehaald bij de hiway en hem bij het Cattaleya Condo afgeleverd waar hij een kamer vond. Vlak bij mij, maar in mijn guesthouse zijn de 2 grote kamers bezet en de 2 kleine kamers zijn gewoon te klein om een maand in te leven. Cor ook weer blij in Thailand te zijn. Hij vertelde over de kou, de regen in NL en wij beiden kwamen tot de conclusie dat we dankbaar moeten zijn dat we hier kunnen zijn, zowel fysiek als financieel. In een prettig land, lekker warm, goed eten, betaalbaar, lieve mensen. Een weerbericht is hier niet interessant: elke dag een stralende zon en blauwe lucht!

Een kudde geiten langs een irrigatiekanaal

Met Cor aan de lunch.

Strand, bijna alleen maar strand. Uitnodigend voor een fikse wandeling!

Zoals bv. de huisbaas ook. Was er vorige week een kleine onenigheid over de prijs, nu doet hij zijn uiterste best om het weer "goed te maken". Typisch thai trouwens: er werd een invasie verwacht voor het Chinese Newyear en dan krijgen al die Thai hier dollartekens in hun ogen en denken ze dat ze dat weekend veel geld kunnen verdienen. Meestal valt dat wel tegen. Maar nu komt hij aandribbelen met een emmer water als ik van het strand kom, want dan moet ik m’n voeten wassen! Schoenen moeten altijd uit voor ik naar binnen ga. Soms krijg ik wat fruit van ‘m, zojuist kwam hij weer 12 flessen drinkwater brengen met de dagelijkse schone baddoek. Hij loopt inderdaad de hele dag te zorgen, te vegen, te wassen, kookt z’n eigen eten. Het is dan ook brandschoon hier en deze man is toch ook al 86! Jammer dat de communicatie moeizaam is door de taalbarriere. Ik hoop dat hij dat nog lang kan doen wat ik heb hier een prettige stek gevonden : daar kan geen Grand Pacific of Methavalai Resort tegenop !

Dit weekend is er ook weer een festival op het plein van Cha-Am, ter gelegenheid van Valentine! Ja, de touristen hier moeten ook hun verzetje hebben… Maar met een grote braderie erbij is het best wel weer een leuke afwisseling.

Het programma voor komende week is nog onbekend. Cor is intussen ook geacclimatiseerd dus kunnen we plannen maken over de verdere invulling. Een warme groet uit Cha-Am!

Zaterdag1 february 2014 Back in Cha-Am.

Deze aflevering wil ik beginnen met het bedanken voor de best wel vele reacties op m’n blog. Niet erg veel op het blog zelf maar ook de blijken van waardering op mijn email. Ik probeer die allemaal ook persoonlijk te beantwoorden, maar er glipt wel eens iemand tussendoor. Vandaar. Ik weet intussen dat ik niet alleen schrijf om m’n verhaal kwijt te kunnen maar dat mijn trouwe lezers er naar uitzien. Prachtig!

Nog even terug naar de reis uit Cambodia. Toch niet zo goed verlopen als gedacht. Vanaf Trat, dicht bij de border tot aan Rayong, 3 uur rijden in een overvolle van, zat een man achter mij voortdurend te proesten en te hoesten. En je begrijpt het al: in zo’n volgepakt busje met een blazende airco werden de baccillen, de virussen en wat al niet meer kwistig verspreid. En dus na 2 dagen begon ik ook te kuchen en het ene pak Kleenex na het andere te gebruiken. Ik had het stevig te pakken. Met behulp van wat paracetamol van Els bleef ik op de been, maar niet altijd van harte. Inmiddels loopt die verkoudheid ten einde. Jammer. maar de dagen bij Els was ik niet zoals we dat in France noemen ‘en pleine forme’.

Niettemin een prettig verblijf gehad in Mae Ram Phueng. We hebben een fikse wandeling gemaakt in de omgeving. Met dank aan Google Earth hadden we een weg, weggetje en zandpad gevonden om een ‘ommetje’ te maken. Dat was dan wel – in rustig tempo – zo’n twee en een half uur. Langs boerderijtjes, villa’s en de armoediger houten thaise huizen, langs bossen, weilanden, rijstvelden en fruitboomgaarden.  Een heerlijke wandeling door een origineel Thailand.

Een zandpad door (bijna) ongerepte natuur.

In verband met het verjaardagsfeest van Els zijn we naar Rayong geweest, naar de grote Tesco Supermarket voor de nodige aankopen. Maar eerst ben ik naar de kapper geweest! Ik had in Cambodia een kapper bezocht maar dat was geen succes. Hij sprak geen woord Engels dus met gebaren uitgelegd wat ik wilde. En hij begon enthousiast met de tondeuse de zijkant haast kaal te maken. Ik kon ‘m niet meer stoppen, wat eraf was was eraf. Doorgaan dan maar. Bovenop te weinig maar dat corrigeerde hij. Het resultaat was: de zij- en achterkant haast kaal met een plotselinge overgang naar boven. Alsof er een te groot toupetje op m’n schedel geplakt was. Nou, vooruit dan maar, het groeit wel weer aan. En Els adviseerde me dus om dan maar m’n hele kop te millimeteren en na enig beraad heb ik daarmee ingestemd. Wel erg gemakkelijk nu.  En bij de Tesco was er niemand die vroeg naar welke kapper ik was geweest!

Als je je afvraagt "wie is die vent?" kan ik me dat voorstellen...! Op de foto van vorige week heb ik nog dat toupetje.

En de volgende dag vierde Els haar verjaardag. Els is goed in het marineren van de sateh, het maken van een heerlijke pindasaus, ik heb me uitgeleefd op het maken van de bijna perfecte aardappelsalade dus om vijf uur kon het feest beginnen. De andere bezoekers kende ik al en zo werd het een zeer genoegelijke (nederlandse) avond die tamelijk laat is geworden.

Toch de volgende dag, woensdag, volgens planning weer terug naar Cha-Am. Ik had het wel even gehad met die minibusjes, dus maar een luxe big bus genomen naar BKK, naar het Mor-Chit busstation en vandaar toch weer met zo’n van naar Cha-Am, andere mogelijkheden zijn er nauwelijks. Gelukkig geen proestende mensen in dit busje. En zo kwam ik weer aan in Cha-Am rond 18h45.

Naar m’n guesthouse van de vorige keer. Kamer geen probleem, betalen: morgen wel. Was wel weer toe aan wat rust na die busreis, nauwelijks gegeten, wel veel water gedronken. Dus eten en daarna gauw slapen. De volgende morgen begon het mannetje van het guesthouse dat de prijs verhoogd was. Ja, want het is Chinese Newyear en overal zijn de prijzen verhoogd want er komen dit weekend erg veel mensen hier. Gezegd dat ik daarmee niet akkoord ging. De een na de andere thai die enkele woorden engels sprak werd binnengehaald en moest mijn en zijn woorden vertalen wat natuurlijk ook tot spraakverwarringen leidde. Maar mijn ‘no way’ om extra te betalen kwam wel over.” Ik zoek wel wat anders” liet ik vertalen. Dat was goed. Dus ik een tijdje hier in de buurt geshopt, wat kamers gezien, kleine achterkamertjes, kamertjes met shared bathroom enz. En alles ruim of veel duurder dan wat ik had bij m’n oude Thai. Na 5 of 6 bezoekjes dacht ik ‘wat zal ik nou doen?’ Ik besloot terug te gaan naar het mannetje en het gevraagde bedrag maar te betalen, al die rompslomp met verhuizen, nog duurder, geen zin meer in. Een knieval dus voor mij. Kom ik weer bij m’n guesthouse en komt het mannetje vriendelijk naar me toe: ‘het oude bedrag is OK’. Ik blij, hij blij. Hij zag dat ik vermoeid was door de warmte, gestressd door het niet slagen en kwam gelijk met zo’n typisch thais energydrankje aan en nog wat fruit! Goeie man toch! Dus gelukkig zit ik tot eind February weer in m’n geriefelijke kamer.

 

Ja, afgelopen donderdag gingen we het nieuwe Chinese jaar in, het jaar van het paard. Woesdagavond vermoeid naar bed vanweg de lange busreis, maar ‘s morgens om 5 uur begon er een knallend vuurwerk om het nieuwe jaar in te leiden. Je vraagt je misschien af ‘je bent toch in Thailand?’ Jazeker, maar hier wonen ook tamelijk veel chinezen. Eigenlijk vallen ze nauwelijks op tussen de thai maar het zijn er aardig wat. Dat geknal ging de hele dag door, de straten weer rood door het afval. Maar vrijdag begon Cha-Am vol te lopen met thai en/of chinezen uit BKK; het is elk weekend wel druk, maar nu al op vrijdag en in grote getale. Vrijdagavond weinig geknal of vuurwerk maar op straat en in de resto’s heel druk.  

Gistermorgen liep ik op straat om een broodje te halen bij de bakker, stopt er een motorbike naast me: Thanya! “Oh, ben je al weer terug? Je bent helemaal niet even langsgekomen.” Nee, ik ben gisteren pas aangekomen. “Nou, kom dan eind van de middag wat drinken bij me, dan kunnen we wat bijpraten”. OK, tot vanmiddag. Even later zag de verhuurder van motorbikes me lopen: “Hello, back in Cha-Am?” met een buiging als een knipmes. En ik moest ook nog even Angela gaan feliciteren met haar verjaardag en gelijk een cappuccino drinken. Gelukkig had ze het druk, dus kon ik heerlijk een poosje naar het strand, op m’n favoriete plekje onder de bomen. Moest wel: helder weer, 33 graden.

Ja, het is leuk in Cha-Am.

Foto genomen vanaf mijn balcon: een vuurwerklint van minstens 10 meter. Knallen maar!

Een lang verhaal, weinig foto’s deze keer maar daar is deze afgelopen week weinig van terechtgekomen. Lag aan de verkoudheid is mijn excuus. Volgende keer beter!