Zaterdag 25 January 2014 Sihanouk en Mae Ram Phueng.

Na een tiendaags verblijf in Cambodia afgelopen donderdag weer terug in Thailand, terug in Rayong. Had een busticket gekocht in Sihanouk voor de rit naar de border en verder door naar Trat. Dacht op deze manier het gedoe met ‘helpers’ aan de grens te ontlopen. Niettemin was er al weer een ‘helper’ de bus binnengedrongen die beweerde dat de tweede bus aan de andere kant van de grens binnen 10 minuten zou vertrekken, dus opschieten. En aangezien er een lange rij stond bij de Immigration wist hij wel een betere weg! “Als ik de ambtenaar 300 Baht geef krijg je gelijk je uitreisstempel”. Nee, dankjewel. De wachtrij viel wel mee en kreeg binnen 10 minuten m’n stempel gratis! En die 300 Baht zou hij natuurlijk in z’n eigen zak gestoken hebben. Bij de thaise grenscontrole geen probleem. Het busje naar Trat stond er nog en vertrok pas na een kwartier of zo!

Een prettige week gehad in Sihanouk. Imiddels gewend aan de gewoontes en gebruiken en natuurlijk ook met het omgaan met de Dollars en de Riem. Zondag maar eens geen stranddag maar een fikse wandeling gemaakt door Sihanouk. De plaats is verdeeld in verschillende clusters, daartussen bos en rotsen. Dus het ene moment loop je tussen het groen om even later weer bij een markt aan te komen. Markten, ik ben er een beetje gek op, om te zien wat voor handelswaar er ligt wat gewoonlijk een afspiegeling is van de leefwijze van de Cambodians. De eigenlijke markt is een groot, donker en vies gebouw vol met kopers en verkopers, niet echt prettig. Zelfs buiten werden er zaken gedaan. Helaas geen foto van gemaakt, maar bv. op een stuk zeil lag een hoop vis van 50 cm. hoog, allemaal dezelfde soort en grootte. Volop in de zon, niet gekoeld en een vrouw die ze per stuk staat te verkopen met schelle stem. De straten rondom de markt verstopt met motorbikes en auto’s, een en al bedrijvigheid.

Zomaar een meubelzaak met die loodzware massieve mahony meubels.

Vanaf een hoogte een blik op de zeehaven

Het Victory Monument van Sihanouk

Enkele mausolea op de chinese begraafplaats

Verder gelopen door rustiger straten tot ik uitkwam op een heuvel met een mooi uitzicht op de haven. Een van de weinige zeehavens van Cambodia. Niet heel groot maar forse coasters kunnen er aanmeren. Verder door kwam ik het Victory Monument tegen. Slecht onderhouden, slechts wat beelden en symbolen die een bepaalde overwinning moesten uitbeelden. Verderop weer allerlei bouwwerken in allerlei stadia die ooit zijn gestart maar nooit afgemaakt. Een complete luxe resort “ready to move in” maar nu omgeven door prikkeldraad en een bewaker. Een straat met kant en klare afgewerkte leuke huizen waar niemand woont of een veld met heipalen in de grond en op de grond waar prestigieuze projekten

en zo staan er velen.

zouden moeten verrijzen maar waar al jaren niets mee gebeurt. Onbegrijpelijke zaken.

Daarna kwam ik bij de temple, de Wat Krom. Inderdaad wat krom : links was een chinese tempel, in het midden een begraafplaats en rechts een buddhistische tempel. De Chinese temple eenvoudig, wat onverzorgd. De begraafplaats daarentegen een plaats voor de rijke chinezen. Er staan talloze mausolea uitgevoerd in marmer, goed onderhouden maar staan schots en scheef op die begraafplaats. Daarna de buddhistische temple op een groot terrain met heel veel beelden en ornamenten. Tamelijk veel bezoekers daar. Dan staat er ineens een jongetje van een jaar of 10 naast me die een heel verhaal begint in het Cambodiaans. Dat komt vaker voor, maar meestal spreken die maar 1 woord: money! Dus ik schudde al ‘nee’ maar dit joch ging enthousiast en onverstoorbaar door en toen bleek dat hij me een rondleiding wilde geven op het tempelplein. Een rij met Chinese maharadja’s op dieren bleek de Chinese dierenriem te zijn en hij noemde me alle dieren op. Hij maakte met attent op bomen met enorme vruchten, een soort durian, en een andere met een soort kiwi’s. Ik verstond hem natuurlijk niet maar begreep de essentie wel. In het midden staat de tempel en ik wilde even binnenkijken. Hij liet me gaan, ik de trap op, schoenen uit boven aan de trap en de temple in. Niet echt bijzonder. Weer naar buiten en zie dat m’n schoenen verdwenen zijn : « Verdorie, hij zal toch niet…. » Maar nee, het ventje zat onderaan de trap met mijn schoenen op schoot op me te wachten ! Met gebaren bedankte ik hem voor het oppassen op m’n schoenen maar dat was niet de bedoeling. Hij moest en zou mijn voet hebben zodat hij de schoen aan m’n voet kon doen! Ik ontkwam niet aan deze feodale toestand! Na wat gewurm had ik mijn schoenen weer aan en ik was verbijsterd. Ik moest meekomen naar een inclining Buddha, een liggende Buddha die overgaat naar het nirwana, er moest nog een fotosessie gehouden worden en hij had snel gezien hoe m’n camera werkte. Een bijna allround gidsje! Ik geef zelden geld aan kinderen maar dit ventje had het wel verdiend.

Bij de tempel met de beeldengalerij

M'n kleine gids bij de inclining buddha

Dinsdag een boottocht gemaakt naar 3 verschillende eilanden. Een klein bootje met een man of 20. Bij het eerste eiland konden we snorkelen in de heldere zee. Helaas liep de duikbril steeds vol water dus erg veel visjes heb ik niet gezien. Bij het volgende eiland hebben we een paar uur aangelegd en kregen we de lunch aangeboden. De jonge dame die de uitspanning runde vertelde in vloeiend engels over het mooie eiland en de mogelijkheden. Na de lunch konden we een trekking maken rond het eiland, gewoon wat zonnen en zwemmen of wat men ook wilde. Heb een trekking gemaakt langs het ondoordringbare woud aan de ene kant en langs de overwegend rotskust aan de andere kant. Was eigenlijk een trieste ervaring: onbeschrijfelijk hoeveel aangespoeld afval er niet op en tussen de rotsen ligt! En niemand die er iets aan doet! Dat Cambodja gewoon vies is had ik al gemerkt. Goed, het strandje en de uitspanning van de sympathieke dame was schoon, maar even daarbuiten: een grote rotzooi! Zo jammer. Bij het derde eiland kon weer gesnorkeld worden tussen de koraal. Om vijf uur weer terug in Sihanouk.

De boottocht langs de eilanden

Net vertrokken vanaf de pier met op de achtergrond Sihanouk.

De rotzooi bij de oevers, niet op 1 plaats, maar overal.

De wijk met de restaurants, café’s en guesthouses is redelijk schoon. De stoepen vol met morotbikes taxi’s en tuktuk’s en tientallen keren per dag de vraag “tuktuk?, motorbike?” Maar goed, die willen ook wat verdienen. Stranden zijn meestal wel schoon, het eten goed en goedkoop, m’n guesthouse prima. Al met al toch geen foute keuze naar Sihanouk te gaan.

En donderdag dus met de bus naar de grens. Vijf uur rijden, waarvan de eerste paar uur door veelal armoedige dorpjes, rijstvelden en suikerrietplantages. De laatste 2 uur over een bergketen naar Koh Kong waar je geen huis, bedrijvigheid of zelfs geen benzinestation ziet: door

En nog even m'n favoriete strandje bij Sihanouk.

de bossen, soms op grote hoogte met een fantastisch uitzicht over de valleien en bergketens.

Na een redelijk voorspoedige reis kwam ik rond 19:00 aan bij Els in Mae Ram Phueng. Heerlijk om hier even uit te blazen van de vele ervaringen in een rustige omgeving. Ik mag hier met genoegen een aantal dagen blijven en ga midden volgende week weer terug naar Cha-Am.

 

De bungalow waar Els overwintert

De overwinteraars!

Tot volgende week!

Zaterdag 18 January 2014 Sihanouk - Cambodia.

Ziezo, met enige moeite kan ik dan toch mijn Blog maken. Vanmorgen vertyelde Google mij dat ik op een onbekende locatie was en ze zouden een verificatie sturen op mijn telephone. Ze weten het franse nummer (wat weten ze eigenlijk niet van me?) maar daar heb ik niets aan. En vandaag hoorde ik van iemand dat dat eenmalig is en dat je gewoon kan inloggen na pakweg een uur. En dat gaat inderdaad!

Eerst maar het goede nieuws uit Sihanouk. Kwam hier aan na een reis van goed 4 uur uit Koh Kong bij de border. Het eindpunt van de bus was op het busstation vanm Sihanouk. Nou, dat was een stoffige zandvlakte met nog een afdak in een hoek. Niet veelbelovend! En natuurlijk weer een legertje taxi- tuktuk- en motorbikedrivers. Allen weggewuifd: eerst ga ik eten bij een van de stalletjes daar. De agressiefste drivers hadden snel beet en waren weg. Ik werd achtervolgd door wat motorbikes. Vijf US$ was het tarief. Nee, veel te veel. Wat wil je betalen? Nou, vooruit 1 dollar. Cannot, cannot. Uiteindelijk iemand gevonden die me voor 2 dollar naar het centrum bracht. Hij wilde 'helpen'een guesthouse te zoeken, maar dat resoluut afgewezen. Dat helpen bestaat immers uit gewoon ergens droppen en de provisie vangen.

Na wat shoppen vond ik een goed guesthouse/hotel, rustig gelegen, mooie kamer en badkamer, koelkast, tv. etc. En dat voor een prijsje van 12 dollar/nacht! Helemaal naar m'n zin! Iedere dag schone lakens, baddoek, aircon, fles water en 2 tandenborstels! Koh Pos Guesthouse is de naam.

Het Koh Pos Guesthouse.

Hier maar gelijk voor 10 dagen geboekt. Er is ook een flinke lobby waar je nogal eens aardige mensen ontmoet. En het geheel is superschoon en netjes.

M'n niet luxueuze maar wel geriefelijke kamer.

                                                                                De stad zelf is niet zo groot en verdeeld in een paar
wijken. Bij het strand, downtown en verspreid nog wat huizen en winkeltjes van Cambodianen.
Het gebied is tamelijk heuvelachtig en die heuvels zijn onbewoond derhalve veel groen.
Het guesthouse ligt aan het einde van de weg naar het strand, wat op 5 tot 10 minuten loopafstand is.
En natuurlijk zijn langs de hele weg restaurants, cafes en hotels.

Er zitten erg veel jonge Amerikanen hier met enorme backpacks, het type wat net van highschool is. Ook oudere Amerikanen hier die of permanent hier wonen of ook een longstay hebben in een warm land. Ook Russen hebben Sihanouk gevonden: Restaurant Moskwa en Restaurant Siberia zijn daarvan getuige. Verder heb ik een leuk stel en (schoon)zus uit France ontmoet en een paar keer mee gesproken. En natuurlijk ook veel vluchtige ontmoetingen, op het strand, bij een goedkoop en goed pilsje enz.

Over prijzen gesproken: in Cambodia betalen touristen met papieren US$. Coins komen hier niet voor. Maar als je betaalt met een dollarbiljet krijg je wel weer Cambodiaanse Riem terug. Bv.: je koopt een pilsje voor 50 Dollarcents. Je betaalt met 1 dollar, je krijg 4000 Riem, het Cambodiaans betaalmiddel, terug. En daarmee kan je de volgende keer ook gewoon een pilsje kopen. Het eten en drinken is trouwens goedkoop, goedkoper dan in Thailand. Heb deze week een Red Snapper vis gegeten voor 5 $ = ruwweg 4 Euro. Voor dezelfde vis betaal je in Thailand gemiddeld 300 Baht = ca. 7,00 Euro! Een ontbijt hetzelfde: hier 2,50 $ in Thailand 120 Baht. Dus je kunt begrijpen dat ik het best naar m'n zin heb hier.

 Apen op de weg naar een strand.

Dat was in het begin even anders! Vanaf Els een voorspoedige reis gehad via Rayong, Chantaburi en Trat naar de grens. In Chantaburi dacht ik een van te nemen naar het noorden waar ik vorig jaar de grens ben overgegaan. Maar omdat ik vertelde dat ik wel naar het zuiden zou willen adviseerden ze mij naar de grensovergang bij Trat/Koh Kong te gaan. Veel korter. Dat gedaan en zodoende kwam ik in Koh Kong.
De Thaise grensovergang geen probleem, dan een stukje niemandsland, een zandweg en dan de douanes van Cambodia. En veel 'helpers''! Een stuk of 5 man moest zich met me bemoeien en helpen om zoveel mogelijk centen in hun zak te krijgen! Die lui presteerden het om me 3500 Baht te vragen voor een private taxi naar Koh Kong, "ja, want dat is wel 18 Km. rijden"'. Gezegd dat ik daar geen zin in heb. "hoeveel wil je betalen is hun volgende gesloten vraag. Intussen was een ander aan het voorrekenen dat het ook per motorbike kon en dat was wat voordeliger: 25 US$. Ja, alle valuta door elkaar, gek werd ik ervan. Ben uiteindelijk weggelopen. Een paar motorbikes achter me aan en uiteindelijk kwam ik voor 4 $ in Koh Kong.

Heerlijk strand, half onder de bomen, kristalhelder water!

De Golden Lions, een gezichtsbepalend beelhouwwerk, in renovatie.

 Die chauffeur zou ook een guesthouse voor me zoeken. Hij bracht me bij een armoedige tent, voor 300 Baht een kamertje, een cel! Vies, herrie, slecht bed, zo slecht heb  ik nog nooit een guesthouse gezien. En die motorbiker ging er natuurlijk nog vandoor met een flinke provisie!
Het stadje zelf ook vreselijk: overal puin, zand en zwerfvuil, geen verlichting toen het donker werd, Brrr. Ik besloot toen nooit meer naar Cambodia te gaan! Maar na een evaluatie en het huidige prettige verblijf is m'n mening al weer veranderd.

BijschriftIs Cambodia arm? Nou, als je dit fietsje ziet, niet bepaald!

Donderdag a.s. 23 January vertrek ik weer van hier en ga ik door naar Els voor een paar dagen. Ik laat het nu hierbij, zit al meer dan een uur te tikken in het internetcafe.

Volgende week de overige verhalen uit Sihanouk.

Zaterdag 11 January 2014 Even weg uit Cha-Am.

Een heerlijk weekje met weer temperaturen tot 30, 32 graden ‘s middags en ook ‘s avonds nog lekker warm. En weer een rustige week: de kerstvacantie is voorbij, dus de hele week weinig touristen. 

Zondagavond had ik een afscheidsavondje georganiseerd bij Baan Fern Talay, het guesthouse van Angela. Jeannette en Theo zouden deze week vertrekken naar Bali, dus zodoende. We hebben er heerlijk gegeten en op mijn verzoek werd er ook tomatensoep geserveerd omdat we alledrie houden van deze soep. En natuurlijk in een leuke ambiance, in de tuin voor het guesthouse, vol met beelden en beeldjes. En Angela had met haar equipe natuurlijk haar uiterste best gedaan. Theo vroeg me waarom ik niet eerder haar geintroduceerd had.

Het was overigens niet het allerlaatste diner wat we samen gebruikt hebben; dinsdagnacht zijn ze vertrokken en ik zou hun gehuurde motorbike woensdag terugbrengen naar de verhuurder dus opnieuw gezamelijk gegeten, nu bij Mums.

Intussen ben ik mijn vertrek uit Cha-Am ook aan het voorbereiden. Maar ja, de baas spreekt geen woord Engels en de buurvrouw die bemiddeld had bij aankomst was op vacantie. Uiteindelijk iemand van de straat geplukt die – een paar woorden – engels sprak. Verteld dat ik 11 january vertrek en wilde gelijk reserveren voor dezelfde kamer voor de terugkomst in Cha-Am eind January. Dat was wat lastig want hij wilde dat ik dan die 3 weken ook betaalde. Afgezien van de week met Nieuwjaar was ik steeds de enige gast hier, dus daar voelde ik niets voor. De communicatie liep vast en ik dacht iets anders te zoeken, er zijn in hetzelfde buurtje andere guesthouses waar ik graag ontvangen word. Enfin, 2 dagen later komt de baas erop terug met de poetsvrouw en nogmaals uitgelegd dat ik niet voor de lege kamer ga betalen. Ze snapten het niet en nog maar iemand van de straat gehaald om te vertalen. Die man bracht zijn 4 maatjes (allen Thai) mee en zo stonden we met z’n achten te onderhandelen over het probleem! Maar ik heb m’n gelijk gekregen en iedereen tevreden! Toen dat opgelost was met de motorbike naar een heel klein vissersdorpje ten noorden van Cha-Am gegaan. Kleine bootje, kleine vissen die gedroogd worden en zelfs onderdelen van de jellyfish, de grote kwallen. Het middenstuk (het lichaam?) ertuit gesneden zodat je slechts een rond vlies overhoudt en dat lag in de pekel. Wat er daarna mee gebeurt weet ik niet. Ook nog bij m'n droomhuis aan het strand geweest: de architektuur als van Corbusier, ruim, licht, zwembad voor de deur, direkt aan het strand. Maar... ik betwijfel of er ooit wel iemand geweest is het afgelopen jaar, het stond er nog net zo bij als vorig jaar. Het huis is prachtig maar ik zou er niet willen zitten zo afgelegen.

Op gaas ligt de vis te drogen, anderen gespiesd op de achtergrond

De jellyfish in de pekel. En dan....?

Dit huis spreekt tot mijn verbeelding, prachtig ontwerp!

Donderdag ben ik opnieuw naar het Forest Park Phanturat geweest. Was er 2 weken geleden met Theo geweest maar we hebben toen niet de top beklommen. En natuurlijk wilde ik toch naar de top. Dus met goede schoenen, water, camera etc. naar de top. Het eerste stuk is goed te doen, een trap, een pad, niet te steil, prima. Maar hoe verder naar boven hoe moeilijker het werd. Er waren stukken bij die je gerust categorie 5 kan noemen. Balancerend op de scherpe rotsblokken je weg zien te vinden met behulp van takken en lianen. Net het echte leven, daar kom je ook wel eens haast onbegaanbare wegen tegen! Maar alles ging goed en eenmaal boven natuurlijk een prachtig uitzicht. En dat mocht best wat zweetdruppels kosten: doorweekt was ik! En als je dan weer beneden bent en je ziet daar hoog boven je het hekje bij het uitzichtpunt is dat een heerlijk gevoel: I did it! En ‘s avonds opnieuw bij Angela gegeten want ik had toch een motorbike ter beschikking. De lieverds daar doen zo hun best. Ik bestelde ‘green curry with chicken and veggies’, niet te spicy. Was heerlijk met knapperige groenten in de cocosmelk. Angela’s moeder bracht me nog een dessert van divers fruit met ijs.

Nee, niet blootvoets de berg op, maar even de voeten afkoelen.

Het park aan de voet van de berg en

op de top bij het hekje

En de vrijdag maar weer eens flink gewandeld, gezwommen in de zee, m’n koffer pakken, want morgen ga ik met de mini-van naar BKK en door naar Rayong om tenslotte met de songthaw, de blue cab, naar Els te reizen. En de volgende dag door naar Cambodia. Ja, het moet nou eenmaal om naar Cambodia te gaan vanwege het visa.

Het ritme van m’n blog zal vermoedelijk verstoord worden. Weet niet waar ik volgende week zaterdag uithang en of er internet beschikbaar is. Ik wil eigenlijk naar het zuiden in Cambodia maar ik heb geen idée hoe ik daar moet komen. Vanaf de grens ga ik eerst naar Battambang en daar de mogelijkheden onderzoeken. Lekker met de rugzak, de koffer blijft bij Els. Maar als het enigszins mogelijk is laat ik via dit blog wat horen. De Angkor Wat bij Siem Riep was verpletterend mooi vorig jaar maar die sla ik nu even over.

en een kijkje van bovenaf op het park.

De volgende aflevering dus meer over Cambodia.

Zaterdag 4 January 2014 De nieuwjaarsweek.

Vorige week zaterdag stroomde Cha-Am vol met touristen. Aardig wat westerse touristen met kinderen die hun kerstvacantie hier wilden doorbrengen maar ook heel veel Thai. Voor de Thai was ook een week – of eigenlijk 4 dagen - nieuwjaarsverlof aangebroken. Dus echt topdrukte hier. Was ik de afgelopen weken de enige gast in m’n guesthouse, ook hier was het vol! De oude baas vertelde me op een moment dat hij nog meer ‘farang’ had. En de volgende dag bleek dat er nog een nederlander hier was, maar hij woont met thaise vrouw in Bangkok en was hier met z’n vrouw, zoon, schoondochter en peuter. Wel kennis gemaakt maar verder nauwelijks gezien.

Het strand langs de boulevard vol, topdrukte in de restaurants en hulpkeukens in de soi. Stel je voor : de thai zitten met de hele familie in de ligstoelen onder de parasols. De tafels vol met eten en drank, de kids spelen op het strand. Elke avond zodra het donker wordt zijn ze bezig met vuurwerk op het strand. Tot hoe laat weet ik niet. Er zijn er ook die gewoon blijven slapen in de ligstoelen. Maar plezier hebben ze! Als ik langs het strand liep gebeurde het diverse keren dat ze riepen “Happy Newyear” en maakten ze een gebaar om wat met hun te drinken. Maar daar ben ik maar niet aan begonnen.  

Op de braderie bij de Countdown: een act van een hondenman.

Maandagavond had Thanya een buffet georganiseerd en met nog een stuk of wat mensen daar gegeten. Veel Zweden daar maar die zijn nogal op zichzelf en hun landgenoten, maar ook nog een hollands stel en dat was wel leuk. En het eten verrukkelijk. Kip in yellow currysaus, groenten in sweet and sour sauce met rijst maar ook sandwiches met vis.

Het buffet van Thanya, eenvoudig maar heel lekker.

 Toen ik later terugkwam bij mijn guesthouse was er in de soi ook een feestje aan de gang. Vlakbij is een guesthouse waar Zweden zitten. Een lange tafel op straat met – typisch thai – gewone plastic tuinstoelen maar voor de gelegenheid aangekleed met een wit katoenen hoes en een groot rood lint. Een bandje speelde jaren 50 muziek met een schorre en vooral valse zangeres. De mensen dansten midden op straat. Onwillekeurig moest ik denken aan de jaren 50 zwart/wit foto’s die de franse fotograaf Doisneau zo treffend heeft vastgelegd.

Dinsdagavond met Theo en Jeannette gegeten in de Cha-Am Inn, vlak om de hoek bij mij. Heerlijk getafeld en daarna op mijn kamer nog wat gedronken in afwachting van 12 uur! Op het grote plein in
Cha-Am was de countdown aan de gang en er zou een groot vuurwerk zijn om 12 uur.

Het plein van Cha-Am met het grote podium.

Singha Bier per liter op het plein!

Een van de 30 kraampjes waar men eten en drinken kon kopen.

Maar vuurwerk hadden we al genoeg gezien en vooral gehoord, dat hoefde niet zo nodig. Om 12 uur wel even naar buiten om een kijkje te nemen op de boulevard, maar daar was het tamelijk rustig; de festiviteiten speelden zich af op het strand. Heel veel vuurwerk, eenvoudige knallers maar ook prachtige sterren. En niet te vergeten de hete luchtballonnen: honderden werden er opgelaten. En wat ook zo heerlijk is : geen enkele wanklank, geen dronkemansruzies (de Thai zuipen behoorlijk, maar een dronken Thai zal je niet gauw tegenkomen), geen vernielingen, geen ambulances, geen politie, geen onvertogen woord. Wellicht omdat die hele families aan het strand bij elkaar blijven en toch goed op hun kinderen letten, vooral met het vuurwerk. Ja, het is heerlijk in Thailand!

Nieuwjaarsdag heb ik Angela in haar “Baan Fern Talay” guesthouse opgezocht en kreeg er een prachtig cadeau: een mandje met thaise cookies.

Haar guesthouse is het mooiste van heel Cha-Am: prachtige kamers, heel veel decoratie met thaise symbolen en ornamenten. Het ligt wat buiten het centrum maar gelukkig loopt het allemaal naar wens. Haar kamers beginnen met 1800 Baht (41 euro). Maar wat verderop staat bijv. het Grand Pacific Resort met prijzen van meer dan 100 Euro per nacht.

Baan Fern Talay Guesthouse

Dat spreekt voor zich! Vanaf de straat gekiekt.

Angela (l) en haar moeder, samen runnen ze met personeel het gh.

Donderdag zijn veel thai weer vertrokken, want vrijdag moest er weer gewoon gewerkt worden. Ik kon weer eens een lang strandwandeling maken. Die wandelingen en natuurlijk ook minder bier enz. werpt zijn vruchten af: ben al 4 kg. afgevallen!

De koude van de afgelopen 2 weken is voorbij. Die koude noordewind is weg, de temperatuur is weer boven de 30 graden. En ‘s avonds niet meer met een jack aan naar het restaurant. Zoals het hoort hier!

 Volgende week weer back to normal. Theo en Jeannette zullen naar Bali vertrekken en ik enkele dagen later naar Mae Rimp en Cambodia.

Maar volgende week zaterdag nog iets over de omgeving van Cha-Am en Hua Hin.