Zaterdag1 february 2014 Back in Cha-Am.

Deze aflevering wil ik beginnen met het bedanken voor de best wel vele reacties op m’n blog. Niet erg veel op het blog zelf maar ook de blijken van waardering op mijn email. Ik probeer die allemaal ook persoonlijk te beantwoorden, maar er glipt wel eens iemand tussendoor. Vandaar. Ik weet intussen dat ik niet alleen schrijf om m’n verhaal kwijt te kunnen maar dat mijn trouwe lezers er naar uitzien. Prachtig!

Nog even terug naar de reis uit Cambodia. Toch niet zo goed verlopen als gedacht. Vanaf Trat, dicht bij de border tot aan Rayong, 3 uur rijden in een overvolle van, zat een man achter mij voortdurend te proesten en te hoesten. En je begrijpt het al: in zo’n volgepakt busje met een blazende airco werden de baccillen, de virussen en wat al niet meer kwistig verspreid. En dus na 2 dagen begon ik ook te kuchen en het ene pak Kleenex na het andere te gebruiken. Ik had het stevig te pakken. Met behulp van wat paracetamol van Els bleef ik op de been, maar niet altijd van harte. Inmiddels loopt die verkoudheid ten einde. Jammer. maar de dagen bij Els was ik niet zoals we dat in France noemen ‘en pleine forme’.

Niettemin een prettig verblijf gehad in Mae Ram Phueng. We hebben een fikse wandeling gemaakt in de omgeving. Met dank aan Google Earth hadden we een weg, weggetje en zandpad gevonden om een ‘ommetje’ te maken. Dat was dan wel – in rustig tempo – zo’n twee en een half uur. Langs boerderijtjes, villa’s en de armoediger houten thaise huizen, langs bossen, weilanden, rijstvelden en fruitboomgaarden.  Een heerlijke wandeling door een origineel Thailand.

Een zandpad door (bijna) ongerepte natuur.

In verband met het verjaardagsfeest van Els zijn we naar Rayong geweest, naar de grote Tesco Supermarket voor de nodige aankopen. Maar eerst ben ik naar de kapper geweest! Ik had in Cambodia een kapper bezocht maar dat was geen succes. Hij sprak geen woord Engels dus met gebaren uitgelegd wat ik wilde. En hij begon enthousiast met de tondeuse de zijkant haast kaal te maken. Ik kon ‘m niet meer stoppen, wat eraf was was eraf. Doorgaan dan maar. Bovenop te weinig maar dat corrigeerde hij. Het resultaat was: de zij- en achterkant haast kaal met een plotselinge overgang naar boven. Alsof er een te groot toupetje op m’n schedel geplakt was. Nou, vooruit dan maar, het groeit wel weer aan. En Els adviseerde me dus om dan maar m’n hele kop te millimeteren en na enig beraad heb ik daarmee ingestemd. Wel erg gemakkelijk nu.  En bij de Tesco was er niemand die vroeg naar welke kapper ik was geweest!

Als je je afvraagt "wie is die vent?" kan ik me dat voorstellen...! Op de foto van vorige week heb ik nog dat toupetje.

En de volgende dag vierde Els haar verjaardag. Els is goed in het marineren van de sateh, het maken van een heerlijke pindasaus, ik heb me uitgeleefd op het maken van de bijna perfecte aardappelsalade dus om vijf uur kon het feest beginnen. De andere bezoekers kende ik al en zo werd het een zeer genoegelijke (nederlandse) avond die tamelijk laat is geworden.

Toch de volgende dag, woensdag, volgens planning weer terug naar Cha-Am. Ik had het wel even gehad met die minibusjes, dus maar een luxe big bus genomen naar BKK, naar het Mor-Chit busstation en vandaar toch weer met zo’n van naar Cha-Am, andere mogelijkheden zijn er nauwelijks. Gelukkig geen proestende mensen in dit busje. En zo kwam ik weer aan in Cha-Am rond 18h45.

Naar m’n guesthouse van de vorige keer. Kamer geen probleem, betalen: morgen wel. Was wel weer toe aan wat rust na die busreis, nauwelijks gegeten, wel veel water gedronken. Dus eten en daarna gauw slapen. De volgende morgen begon het mannetje van het guesthouse dat de prijs verhoogd was. Ja, want het is Chinese Newyear en overal zijn de prijzen verhoogd want er komen dit weekend erg veel mensen hier. Gezegd dat ik daarmee niet akkoord ging. De een na de andere thai die enkele woorden engels sprak werd binnengehaald en moest mijn en zijn woorden vertalen wat natuurlijk ook tot spraakverwarringen leidde. Maar mijn ‘no way’ om extra te betalen kwam wel over.” Ik zoek wel wat anders” liet ik vertalen. Dat was goed. Dus ik een tijdje hier in de buurt geshopt, wat kamers gezien, kleine achterkamertjes, kamertjes met shared bathroom enz. En alles ruim of veel duurder dan wat ik had bij m’n oude Thai. Na 5 of 6 bezoekjes dacht ik ‘wat zal ik nou doen?’ Ik besloot terug te gaan naar het mannetje en het gevraagde bedrag maar te betalen, al die rompslomp met verhuizen, nog duurder, geen zin meer in. Een knieval dus voor mij. Kom ik weer bij m’n guesthouse en komt het mannetje vriendelijk naar me toe: ‘het oude bedrag is OK’. Ik blij, hij blij. Hij zag dat ik vermoeid was door de warmte, gestressd door het niet slagen en kwam gelijk met zo’n typisch thais energydrankje aan en nog wat fruit! Goeie man toch! Dus gelukkig zit ik tot eind February weer in m’n geriefelijke kamer.

 

Ja, afgelopen donderdag gingen we het nieuwe Chinese jaar in, het jaar van het paard. Woesdagavond vermoeid naar bed vanweg de lange busreis, maar ‘s morgens om 5 uur begon er een knallend vuurwerk om het nieuwe jaar in te leiden. Je vraagt je misschien af ‘je bent toch in Thailand?’ Jazeker, maar hier wonen ook tamelijk veel chinezen. Eigenlijk vallen ze nauwelijks op tussen de thai maar het zijn er aardig wat. Dat geknal ging de hele dag door, de straten weer rood door het afval. Maar vrijdag begon Cha-Am vol te lopen met thai en/of chinezen uit BKK; het is elk weekend wel druk, maar nu al op vrijdag en in grote getale. Vrijdagavond weinig geknal of vuurwerk maar op straat en in de resto’s heel druk.  

Gistermorgen liep ik op straat om een broodje te halen bij de bakker, stopt er een motorbike naast me: Thanya! “Oh, ben je al weer terug? Je bent helemaal niet even langsgekomen.” Nee, ik ben gisteren pas aangekomen. “Nou, kom dan eind van de middag wat drinken bij me, dan kunnen we wat bijpraten”. OK, tot vanmiddag. Even later zag de verhuurder van motorbikes me lopen: “Hello, back in Cha-Am?” met een buiging als een knipmes. En ik moest ook nog even Angela gaan feliciteren met haar verjaardag en gelijk een cappuccino drinken. Gelukkig had ze het druk, dus kon ik heerlijk een poosje naar het strand, op m’n favoriete plekje onder de bomen. Moest wel: helder weer, 33 graden.

Ja, het is leuk in Cha-Am.

Foto genomen vanaf mijn balcon: een vuurwerklint van minstens 10 meter. Knallen maar!

Een lang verhaal, weinig foto’s deze keer maar daar is deze afgelopen week weinig van terechtgekomen. Lag aan de verkoudheid is mijn excuus. Volgende keer beter!