Bangkok verder (her)ontdekt.

De eerste dagen in BKK wat oude, vertrouwde plekken bezocht in de wijk Siam. Het Bangkok Culturel and Art Center behoort bij de vaste bezoeken. Steeds zijn er tentoonstellingen met eigentijdse kunst met een bepaald thema. Het gebouw is ook een juweel van architektuur.

En natuurlijk naar de Mae Boon Krong, kortweg the MBK. Een begrip in Thailand, dat gigantische warenhuis 7 verdiepingen. Veel restaurants zitten er, meerdere bioscopen, game machines en natuurlijk ook handel. Men kan er een ruimte huren en daar zijn winkel exploiteren. Zo zie je heel veel telefoonshops, kleding, en noem het, je zal het daar vinden. Wil je een 'echte' nageschilderde Van Gogh of een Monet? Ze zijn er! Of je eigen schilderij laten maken, kan ook.

Zoals in veel warenhuizen is er ook een food-court. Een 'plein' met rondom keurige loketten waar ieder zijn eigen maaltijden verkoopt. Tegen prijzen van zo rond de een Euro. Veel personeel om de gebruikte spullen op te halen, de tafels te poetsen enz. Zo blijft het brandschoon. Dat geldt overigens voor het hele gebouw. De vloeren zijn altijd glanzend schoon, geen papiertje te zien.
Verderop weet ik een terrasje waar ik 'n biertje ga drinken om vijf uur (Singha-tijd!) en daar kwam ik weer iemand tegen waar ik de vorige keer mee kennis had gemaakt en weer gewoon verder konden praten.

En deze week ook zoals reeds beschreven in het eerste bericht, het bezoek aan het Museum Siam. Het bezoek was het zeker waard. Verrassend dat ook hier de internationale trend is toegepast met interactieve spellen en vaardigheden. Aan het eind wordt de bezoeker gevraagd op een schermpje te schrijven hoe je het museum vond. Ik schreef: The Museum Siam is fabulous. Dan loop je verder door de gang en zie je je silhouet op de muur met je meelopen en als in een stripverhaal een wolkje boven je hoofd met de tekst die ik net geschreven had.

En vanmiddag was ik bij de herdenking van de overleden monnik. Een buddhistische monnik, maar wel een van de hoogste persoonlijkheden. Een thai noemde hem 'the king of the monks'. Hij was 100 jaar geworden en genoot veel aanzien. En hij krijgt ook een 'koninklijke crematie'. Dat wil zeggen dat het lijk het hele land doorgaat zodat het volk afscheid van hem kan nemen. De feitelijke crematie is dan ook zo'n beetje over een jaar.

Hier in mijn buurt staat een grote Wat (tempel) en daar kon hij herdacht worden. Duizenden mensen komen erop af, allen keurig gekleed in zwart en wit, jong en oud, rijk en arm, eenvoudige zwarte kleding tot haute couture jurken. Op het tempelterrein zijn overkappingen gemaakt tegen regen en zon, honderden stoelen neergezet, grote schermen opgehangen waar de mensen luisteren naar de tantras van de monniken en na afloop lopen ze langs de baar. Dat gaat de hele dag zo door, de hele week al. Kosten noch moeite worden gespaard voor deze herdenking. Indrukwekkend.
Na afloop is er voor iedereen eten en drinken. En een A4-foto van de monnik en een boekje met de gebeden. Vraag me niet naar de naam van de monnik, ik kon 'm nauwelijks uitspreken laat staan onthouden!